Mongolie

Op het station van Ulaan Bataar namen we afscheid van de andere reizigers uit onze trein en gingen we op zoek naar een man met een bordje `Tiara Tours`. Na even te hebben gewacht kwam er een Mongool van ongeveer onze leeftijd het station opgerend. Deze meneer heette Munkh (spreek uit Monk), en hij bleek onze gids te zijn voor de 3 dagen in Mongolie. Na een overheerlijk ontbijt in een hotel ging onze tocht verder door de stad richting Terelj National Park. Dit park ligt ongeveer 60km bij de stad vandaan. Het verkeer in Ulaan Baatar was een grote chaos. Als je hier niet asociaal rijd kom je denk ik geen meter vooruit. De wegen buiten de stad zijn ook nog eens bijzonder slecht. Deze wegen vriezen letterlijk kapot tijdens de winter. Onderweg kwamen we door een zeer mooi, adembenemend gebied. Overal steile rotswanden, glooiende bergruggen etcetera. Echt schitterend. Later vertelde Monk ons dat dit voor Mongoolse begrippen slechts heuvels zijn. De echte bergen bevinden zich in het westen van het land. Maar voor ons is een heuvel van 2000 meter hoog toch wel een berg te noemen.

Midden in dit heuvel-/bergachtige gebied kwamen we aan bij onze 4 persoons ger-tent. Het was er niet heel druk, dus we hadden een ger voor ons tweeen. Monk raade ons aan eerst even te gaan douchen om onszelf en hem een plezier te doen. Na een potje tafeltennis en een heerlijk zonnenbankje voor de tent hebben we geluncht op z'n Mongools. Iedereen die van vlees en eten houd raden we aan direct te emigreren. Na eerst een groot bord paddenstoelensoep kregen we drie kipkluiven met friet en rijst. En ja, dit was inderdaad nog maar de lunch. Het diner moest nog komen.

Nadat de lunch wat was gezakt mochten we op een Mongools paard klimmen. De paarden hier zijn half-wild. Dit houdt in dat ze wel een eigenaar hebben, maar eigenlijk gewoon vrij rond kunnen hobbelen. Het gebeurt dus vaak dat een groep paarden maandenlang hun baas niet zien. Het bijzondere is dat de eigenaars altijd wel ongeveer weten waar hun paarden zijn. Ze kunnen ze dus altijd ophalen als ze ze nodig hebben. De eigenaars zijn namelijk nomaden, en verplaatsen dus meerdere keren per jaar van woonplaats. Een uur durende rit volgde waarbij we vanaf de paarden de indrukwekkende omgeving op ons in konden laten werken. Na een half uur mochten we los van de begeleider lopen, wat helaas van korte duur was omdat een dronken mongool ons pad doorkruisten. Dit maakte de begeleider goed door de paarden een stukje te hollen.

Later in de middag zijn we op bezoek gegaan bij een traditonele nomadenfamilie. Hier zijn we lopend heen gegaan (ca. 1,5km). Toen we daar aankwamen waren ze net de koeien met de hand aan het melken. Na het melken kregen we yoghurt van eigen fabrikaat aangeboden. Dit was erg lekker en ook zonder suiker gewoon prima te narsen. Ondertussen was de vader des huizes ook binnengekomen. Net als de andere bewoners (de moeder en een klein kind) was ook hij erg vriendelijk. Hij bood traditioneel zijn 'stuff' aan en we hebben daar dus heerlijk kruiden zitten snuiven. Deze kruiden zitten in een klein potje. Uit dat potje leg je een beetje op je hand, om het vervolgens op te snuiven als een snoever. Het schijnt ook nog eens te helpen tegen verkoudheid. Verder is het gewoon een ritueel.

Na dit bezoek hebben we 's avonds opnieuw heerlijk gegeten en konden we daarna Monk nog even leren tafeltennissen. Terug in onze eigen ger hebben we de houtkachel maar eens flink opgestookt. Het zou toch zonde zijn om deze onbenut te laten. Het aansteken ging met flink wat rook gepaard. Maar toen de kachel eenmaal brandde werd alle rook prima afgevoerd. Uiteraard hadden we flink wat hout in de kachel gepropt, waardoor het bloedheet werd in de tent. Na een tijdje zijn we er dus maar mee gestopt. De volgende morgen (18 mei), rond een uur of 6, werden we allebei wakker omdat het vreselijk koud was geworden. Misschien was het toch beter geweest om af en toe een blokje hout erin te blijven gooien.

Na het ontbijt gingen we met een busje naar de turtle rock. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een enorme rots die veel op een schildpad lijkt. De legende vertelt dat dit mama schildpad is. Deze mama schildpad is lang geleden haar ei verloren. Na een tijd zoeken heeft ze het opgegeven, en heeft ze besloten om op de top van een berg te gaan liggen uitkijken naar haar koter. Tot op de dag van vandaag ligt ze speurend rond te kijken. De turtle rock bleek een heilige plaats te zijn voor de Sheman-gelovigen. Rondom deze heilige plaats lagen hopen stenen met een soort vlag erin. Gelovigen werpen hier een steen op en lopen vervolgens 1 of 3 rondjes rond de berg stenen. Het idee is dat hun wensen dan worden vervuld.

Niet ver hier vandaan lag een boeddhistische tempel. Monk vroeg of we daar heen wilden. Het zag er mooi uit, dus dat wilden we wel. Een tocht over nog veel slechtere wegen was het gevolg. Vanaf de parkeerplaats moesten we nog een kilometer steil omhoog lopen. Het uizicht vanaf de tempel was schitterend. We zagen bergen van 70 km ver liggen. De tempel zelf was niet heel bijzonder.

De volgende morgen (19 mei) stond in het teken van cultuur snuiven. Eerst zijn we naar het centrale plein van Ulaan Baatar gereden. Volgens onze gids Monk is dit een van de 5 grootste pleinen ter wereld. Het is inderdaad behoorlijk groot. Vlakbij het plein staat het Nationaal historisch museum, wat onze volgende bestemming was. Normaal gesproken krijg je daar een gids mee, maar Monk vond het beter om het zonder gids te doen. Hij is namelijk van mening dat de gidsen uit het museum te veel nutteloze details verkondigen. Monk bleek zelf trouwens ook een uitstekende gids te zijn. Dingen die volgens hem niet interessant waren sloeg hij zonder pardon over. Prima natuurlijk!

Na het museum zijn we naar een kleine fabriek gegaan waar traditionele ger-tenten worden gemaakt. Eigenlijk was het meer een werkplaats dan een fabriek. Erg leuk om te zien hoe de tenten waar we de afgelopen 2 nachten in hebben geslapen worden gemaakt! Vervolgens zijn we naar een groot boeddhistisch tempelcomplex gereden, waar Monk ons de grondbeginselen van het boeddhisme heeft bijgebracht. Het was er erg mooi, en het krioelde er dan ook van de duiven en de Mongolen.

Nu zijn we aangekomen in het hotel in Ulaan Baatar. We gaan hier vannacht (02:00 lokale tijd) de Champions League finale kijken en vervolgens om 06:15u vertrekken we voor het laatste traject van de Trans Mongolie Express, richting Beijing!

Meer foto's van Mongolie volgen nog, als we wat beter internet hebben

Irkutsk - Ulaan Baatar

Dinsdagavond zijn we weer uit Irkutsk vertrokken, om op weg te gaan naar Mongolie!

Na een nogal lange en hete tocht door Irkutsk kwamen we aan het begin van de avond weer aan bij het station in Irkutsk. We waren behoorlijk ruim op tijd. Om de tijd te doden besloten we wat te gaan eten bij een lokale tent. We waren net aan ons maal begonnen toen een dronken Rus besloot om zichzelf uit te nodigen om bij ons te komen zitten. Zoals de meeste dronken Russen deze man stonk deze man behoorlijk. Tot grote hilariteit van één van ons besloot de stinkert naar Wilco te gaan zitten. Hij probeerde op alle mogelijke manieren ons dingen duidelijk te maken. Na een tijdje had hij door dat we hem niet konden verstaan, en dus besloot hij om het dan maar op te schrijven. Helaas zijn wij in Russisch lezen al niet veel beter dan in Russisch luisteren. Dus ook hier werden we niet veel wijzer van. Nadat we hem ook wat Nederlandse taal hadden bijgebracht, namelijk: 'he lul' werd de man door de beveiliger vriendelijk doch zeer dringend verzocht de zaak te verlaten.

Toen de trein aankwam op het station stroomden de stationshallen direct leeg. De trein bestond uit een lange rij normale wagons, en een tweetal groene wagons. Dit zijn de echte Trans Mongolie express wagons, zoals wij ons die herinnerden van foto´s en films. En ja hoor, wij mochten in een van deze twee groene wagons! We lagen hier heerlijk 2e klas (al was het bed van de 3e klas zachter) en we deelden onze 4-persoons slaapunit met een Engelse man. Deze man verdient wat extra uitleg. Het betreft een echte die-hard Liverpool fan. Deze beste man kon heel de dag op alles schelden en tieren als het even tegenzat. En dat deed hij dan ook geregeld. Maar op z'n tijd kon je ook best met hem lachen. Iedere avond tegen een uur of 10 's avonds wist onze goede vriend niet meer hoeveel biertjes hij had genuttigd. Hierdoor hoefde hij zijn bed maar aan te raken om in een diepe slaap te vallen. Na enkele uren, als de hoeveelheid alcohol in zijn bloed afnam, kreeg hij het koud in zijn bed. Hij probeerde het raam dan dicht te doen, echter hier had hij de kracht dan niet meer voor. Hij lag de volgende ochtend vernikkeld van de kou compleet onder de dekens verborgen. Erg grappig.

Het werd al snel duidelijk dat we nu in een echte toeristenwagon verbleven. In de coupe naast ons lagen twee Nederlandse meiden, waarvan Wilco er een kende van het werk. Zij werkt namelijk bij een bedrijf in de Botlek. Verder lagen er nog meerdere Engelsen en een drietal Fransen. Bij de grensovergang van Rusland naar Mongolie hebben we vier uur buiten de trein moeten wachten. Dit schijnt hier vrij normaal te zijn. Er zou vlakbij het station een markt moeten zijn. Daar aangekomen bleek de markt te bestaan uit een zestal kraampjes waar vooral meuk werd verkocht. Daarom besloten we om met bijna heel de groep uit de wagon op een trapje gaan zitten. Al snel kwam de eerste dronkaard naar ons toe, uiteraard met een flesje bier in zijn handen. Het was zijn zesde die dag, en hij maakte een behoorlijk aangeschoten indruk. Hij vond een van de Nederlandse meiden uit onze trein nogal leuk, en zei op een gegeven moment zelfs: 'I love you!' Dit tot 3 keer toe (waarschijnlijk in de hoop 3 maal is scheepsrecht). Echter bij de 3e keer bleek ik (tot mijn eigen verbazing) ineens getrouwd te zijn met deze dame uit Nederland. Na nog wat gemopper vervolgde de Rus al slingerend zijn weg. Zijn fles bier bleef als stille getuige achter.

Terug bij de trein gekomen bleken alle overige wagons en de locomotief vertrokken te zijn. Er stonden dus alleen nog de twee groene wagons voor de Trans Mongolie express. Iedereen moest zijn eigen slaapunit in en daar zijn paspoort afstaan aan de douane. Daarna werd er een razzia gehouden in de trein, waarbij alle kieren en gaten werden bekeken. Waarschijnlijk had onze engelsman (of een van ons) een boevenkop, want zelfs het dak van onze slaapunit werd gelicht. De Russiche blonde politievrouw met grote zwarte kisten had na veel puinhoop te hebben gemaakt niets gevonden, en stapte dus weer uit. Aangezien het even duurde liep iedereen heen en weer door de wagon en hing door de ramen naar buiten. Het werd namelijk steeds warmer in de trein. Bij het binnenstappen van de douane moest iedereen weer terug zijn unit in, waarop een Engelse passagier van middelbare leeftijd schreeuwde: 'everyone back in his cell!' We kregen ons paspoort terug met stempel en mochten eindelijk verder naar Mongolie. Daar aangekomen ondergingen we hetzelfde tafareel, echter dit ging een stuk gemoedelijker. De nette meneer, waarschijnlijk de baas bij de Mongoolse douane salute bij iedere slaapunit en kon op z'n tijd ook lachen. Na circa 7 uur waren we eindelijk de grens gepasseerd en gingen de toiletten en de warmwatervoorziening weer open. We konden dus eindelijk eten en aansluiten bij de rij voor het toilet.

Bij de Russiche grens waren 2 mongoolse mannen in onze trein gestapt. Zij liepen continue heen en weer en raakten het liefst bij het passeren je ook nog even aan of gaven je een hand. De Nederlandse meiden zagen ze ook wel weer zitten. Deze hadden echter eerder tijdens hun reis van een groepje Duitsers stickers gekregen die ze overal op plakten, om er vervolgens een foto van te maken. Met een kleine afleidingsmanouvre en een extra vriendschappelijke klap op de rug van de Mongoolse man door ene Gerben liep hij rond met de tekst 'Horny' op zijn blauwe blouse. De mannen verlieten ons weer bij de grens van Mongolie.

Samen met onze slaapunitgenoot en een andere Engelsman hebben we nog een tijdje gepokerd. Snoepjes, bierdopjes en kleingeld dienden als fiches. Kort samengevat kunnen we melden dat ze er niets van bakten. Na een rustige en koude nacht ontwaakten we in zandachtige bergen. We waren in de vroege morgen (6 uur plaatselijke tijd) aangekomen in Ulaan Bataar. Tot onze verbazing waren in de nacht nog circa 20 wagons aangekoppeld, waardoor het ineens weer een lange trein was geworden.

Baikalmeer, Listvyanka en Irkutsk

Goedemiddag,

Op het moment van schrijven zitten we weer in hetzelfde koffiehuis als gisteren. Het blijkt in Irkutsk namelijk niet heel makkelijk om een cafe te vinden, laat staan een met wifi. Terrasjes zijn al helemala uit de boze. Al de tijd dat we in Rusland zijn hebben we er welgeteld 3 gezien, die we dus ook allemaal getest hebben.

Gisteren wilden we vanuit Irkutsk zsm naar het Baikalmeer. Dit meer is nogal groot, het grootste zoetwatermeer ter wereld. Wij hadden een hotel in Listvyanka, dat direct aan het meer ligt. Om daar te komen moesten we op zoek naar 12-persoonsbusjes die ergens in de omgeving van het busstation zouden staan. Dit busstation was een slordige 3 km lopen vanaf het treinstation. We hebben dus gelijk een deel van Irkutsk gezien. Bij het busstation aangekomen was er nergens een 12-persoonsbusje te bekennen. Vermoeid als we waren wilden we een normaal buskaartje kopen. Dit bleek niet nodig, want een chauffeur van een de busjes had ons blijkbaar verdwaasd zien rondlopen, en kwam ons halen. Na een rit van 1,5 uur in een overvol busje (14 personen in een 12-persoonsbusje is veel) door een bergachtig terrein, kwamen we aan in Listvvyanka. Dit bleek een klein maar erg mooi plaatsje te zijn. Het is gebouwd in een dal en helemaal langs het Baikalmeer. Tamelijk langgerekt dus. De omgeving is wel bijzonder mooi, met veel bossen, bergen en natuurlijk het meer.

Om bij het hotel te komen moesten we 2 km terug lopen. Na lang zoeken en wat bellen kwamen we eindelijk in het hotel. We bleken later de enige gasten te zijn. Na 6 dagen stinken en geen douche is een hotel met douche best een verademing. Echter, dorps al het er is, bleek de stroom in heel het dorpje uitgevallen. Douchen ging dus ook niet. We besloten daarom een rondje te gaan lopen langs een beekje, wat tot onze verbazing omgeven was door ijsschotsen. Aardig vreemd, aangezien het er toch wel 20 graden boven 0 was. Het zal er de afgelopen aardig koud zijn geweest.

Er was nog steeds geen stroom, dus hebben we in de lokale supermarkt bier gekocht en dat aan het meer opgedronken. De koelkast werkte in de supermarkt natuurlijk ook niet, maar het Baikalmeer doet prima dienst als walk-in-fridge, met een watertemperatuur van niet veel graden boven nul. Heerlijk bieren dus in het zonnetje langs het meer. Zie foto's ;)
Later in de avond kregen we weer stroom, en konden we dus ook eindelijk weer eens douchen.

Vannacht hebben we eindelijk weer eens in een fatsoenlijk bed geslapen, dat ging ons goed af. Na het ontbijt hebben we nog wat rondgelopen door Listvyanka, en hebben we gekeken bij sleehonden. Er lagen een stuk of 40 honden. Deze dieren werken natuurlijk voornamelijk 's winters. De zomer komen ze door met veel luieren en af en toe trainen. Vlakbij de sleehonden stond een verlaten pantservoertuig. Deze unit kon gewoon open, maar helaas mochten we er geen ritje in maken. Daarna zijn we met een busje teruggegaan naar Irkutsk. Dit maal was de bus lang niet vol, wat dus een stuk comfortabeler was. Na een wilde rit met veel afsnijden en inhalen zijn we nu weer in Irkutsk. Het is hier maar liefst 33 graden. Voor het eerst zien we Russen zonder truien, mutsen en andere koud-weer artikelen lopen.

Vanavond vertrekken we met de Trans-Mongolie express richting Ulaan Baatar. Vandaag is dus onze laatste dag in Rusland. Wat ons opviel is dat de meeste mensen hier nogal nors kijken. Toch blijken ze allemaal erg vriendelijk te zijn en maken ze graag een praatje. Verder valt op dat de meeste Russen bij temperaturen onder de 30 graden het liefst hun winterjas aan houden. Russiche vrouwen zijn over het algemeen mager, met tamelijk lange benen. We begrijpen nu ook wel dat er veel modellen uit dit land komen. De mannen zijn gemiddeld een stuk dikker.

Dat was het weer! Voor de laatste keer uit Rusland ;) En bedankt voor de reacties!

Wilco en Gerben

Treinreis Novosibirsk - Irkutsk

Vanuit de oude Russische hoofdstad Novosibirsk zijn we weer op de trein gestapt richting Irkutsk. Dit maal zaten we 2 nachten en 1 dag in de trein, prima uit te houden dus.

Onze slaapunit zat bepaald niet vol. Althans, qua aantal mensen. Naast ons zat er namelijk nog maar 1 iemand in de 6-persoons unit. Deze andere persoon was een dikke meneer met spleetogen. Onze beste gok is dat hij Mongools is. Al zou je dat niet zeggen, aangezien hij 2 bij 2 was. Vermoedelijk is de term 'vuile mongool' bij een soortgelijk persoon ontstaan. Echt een smerige man. Stinken deed hij de hele dag, net zoals eten. 's Nachts maakte hij nog meer lawaai, met een combinatie van luid snurken en zwaar, gorgelend ademen. Oorverdovend. Hij glimde altijd, alsof het opgepropte lichaamsvet zich wanhopig door zijn huid naar buiten wilde werken.

De eerste nacht lag de coupe ongeveer voor de helft gevuld. In de slaapunit naast ons lagen drie mannen uit Tzazikistan en Oezbekistan, en een dame uit Novosibirsk. Deze dame (van ongeveer onze leeftijd) sprak tot onze grote verbazing prima Engels. Het is natuurlijk altijd fijn om even met een dame te praten. Na het gesprek over koetjes en kalfjes bood ze haar diensten aan. Dit aanbod konden we natuurlijk niet weigeren.

Na een zeer onstuimige nacht met veel onderbrekingen (onze Mongoolse vriend heeft namelijk onderweg alle bomen omgezaagd en had zelf dus prima geslapen) kwamen we aan op het station waar de blonde Russische dame ons ging verlaten. Helaas hebben we van haar diensten, namelijk het vertalen van de onbegrijpelijke Russische taal, geen gebruik kunnen maken. Op de stations was goed zichtbaar dat het weekend was. Meerdere vriendjes en vriendinnetjes waren bezig van elkaar afscheid te nemen.

In de loop van de dag kwam er een groep russische jongemannen de trein in, die claimden soldaten te zijn. Alles wat wij weten is dat ze veel alcohol dronken en veel lawaai maakten. 's Avonds besloten deze jochies dat onze slaapunit beter omgedoopt kon worden tot hok. Veel gelal en een sterke alcohollucht was ons deel. Tegen de tijd dat wij vonden dat het wel welletjes was, zat Wilco's bed vol met knapen. Het bed van Gerben was een stuk hoger, en dus voor de aangeschoten jongeren te hoog gegrepen. Het duurde ongeveer een half uur voordat we erin slaagden om Wilco's bed te ontzetten van deze soldaten. Onze Mongoolse vriend zag het allemaal met lede ogen aan, en stuurde af en toe een Rus van het bed. Nadat de jongelui een van hun kameraden hadden toegezongen, vond de conductrice dat het te luidruchtig werd. Deze conductrice was een soort kenau: een grote, grimmig kijkende vrouw. Doorgaans niet onaardig, maar ze moet niet boos worden. Normaal gesproken kon je in het gangpad prima iemand passeren, maar om deze vrouw kon je niet heen. Ze sprak de jochies aan in blaffend Russisch, waardoor het bed erg snel ontzet was. Helaas maar voor 1 minuut, want toen zat het al weer vol en moesten we het dus zelf maar regelen. Toen we eindelijk het gespuis hadden verdreven, stopte de trein en werd de coupe tot de nok toe gevuld. Voor ons een welkome verrassing, aangezien de kinderen hierdoor niet meer in onze unit geïnteresseerd waren.

Vanmorgen vroeg zijn we aangekomen in Irkutsk. Hiervandaan gaan we zometeen met de bus naar Listvyanka, dat is gelegen aan het grootste zoetwatermeer ter wereld: het Baikalmeer! Daar blijven we tot morgen. Morgenavond gaan we per trein verder naar de hoofdstad van Mongolië, Ulaan Baatar.

Mocht het nog niet tot u zijn doorgedrongen: wij hebben het hier uitstekend naar ons zin. Het is tot nu toe echt een prachtige reis. In de fotoserie een impressie van de indrukken de laatste 2 dagen. Reizigersdiarree en andere vormen van spetterpoep zijn ons tot dusverre bespaard gebleven, net als andere lichamelijke ongemakken. Laten we hopen dat het zo blijft!

Bedankt voor de leuke reacties, erg leuk om te lezen!

Gegroet

Wilco en Gerben

Moskou - Novosibirsk

Woensdagavond laat stapten we op de transmongolie express richting Beijing. Na 2 dagen en 3 nachten in de trein zouden we aankomen in Novosibirsk, onze eerste tussenstop.

Toen we de trein instapten viel het gelijk op dat het er tamelijk warm was. Opzich niet zo erg, omdat het buiten al wat koud begon te worden. De wagon was verdeeld in 9 slaapunits van elk 6 bedden. Deze slaapunits kunnen niet worden afgesloten, waardoor het eigenlijk gewoon één groot rijdend slaaphok is. Niet zo raar ook voor een derde klas. Wij deelden onze unit met 3 russische vrouwen en 1 chinees of mongools vrouwtje. Ze had in ieder geval spleetogen. De eerste Russische vrouw waren we helaas al gauw kwijt. Spijtig, aangezien ik als ik languit in bed lag met haar kon voetje vrijen (toch wel handig die kleine bedjes). Van de chinese of mongoolse dame hadden we weinig last. Deze vrouw lag eigenlijk altijd in haar bed, en verliet haar bed alleen om te eten of te toiletteren. Dat klinkt vreemd (vonden wij ook), maar 90% van de coupe gedroeg zich zo. Verder lag er in onze unit nog een aardige vrouw van rond de 40. Ondanks haar gebrek aan engels en duits probeerde ze geregeld een praatje te maken. Daarnaast probeerde ze te voorkomen dat de verkopers ons al te veel afzetten. De andere vrouw, een zuur omaatje, lag net als veel anderen de hele dag in haar bed. Als we geluk hadden lag ze te slapen. Dan was ze niet lastig. Het gezanik begon pas als ze wakker werd. In de trein was het namelijk tegen het kookpunt en dus ook vreselijk benauwd. Daarnaast stonk het gigantisch. Wij vonden het daarom verstandig om het raam open te zetten. Oma dacht daar anders over. Zodra ze wakker werd begon ze te zagen over het raam. Als oma haar mond even hield, was er altijd nog een norse, dikke, roodharige buurvrouw uit de naburige unit, die ook niet zo van open ramen hield.

Zoals gezegd lag het grootste deel van de passagiers (vooral vrouwen) de hele dag in bed. Eén keer was de coupe opeens in rep en roer. Wij zaten nietsvermoedend een potje te kaarten, toen opeens iedereen heen en weer begon te rennen. Zelfs oma verliet haar bed, en vergat even het raam. Wat was er aan de hand? Een passagier zat een bordje vis te eten, en heel de coupe meurde nu naar vis. Aangezien het heel de dag al enorm stonk naar vieze mensen, was het ons niet speciaal opgevallen. Het was voor ons de zoveelste ongename etensgeur. We vielen van de ene verbazing in de andere, want oma gooide plotseling het raam wagenwijd open om te luchten. Wij hebben maar niet gevraagd of het raam alsjeblieft dicht mocht.

In de trein doodden we de meeste tijd door te kaarten, 24 te kijken, muziek te luisteren, lezen (!), en af en toe een loopje door de trein. Als we geluk hebbben stopt de trein langer dan 10 minuten en mogen we even op het perron luchten. Dit gebeurt zo eens in de 4 uur, en is een welkome verfrissing.

Toch is het wel erg leuk om in deze trein te reizen. Het is echt een hele belevenis. We zien veel mooie en afwisselende landschappen, kunnen lachen met (en om) de Russen, en zij om ons. Ondanks de taalbarriere (er bestaat bijna geen Rus die Engels spreekt), kunnen we met handgebaren of meelopen wel aardig communiceren.

Vanmorgen zijn we vreselijk vroeg gewekt door onze blonde conductrice.Zij vond het nodig dat we een uur voor de aankomst in Novosibirsk alvast opstonden. Meer dan de helft van de passagiers stapte hier uit. Vanaf het treinstation hebben we de metro genomen naar de verste halte van de stad. We kwamen terecht in een gezellige buitenwijk, waar uiteraard ook weer niemand Engels spreekt. Toch komen er geregeld russen naar ons toe. Zij kennen Nederland bijna altijd van Amsterdam, en Amsterdam weer van de wiet. Sommige russen weten ook wel dat Ajax de beste club van Nederland is, anderen zijn wat eigenwijzer. In de buitenwijk van Novosibirsk waar we nu ook nog zijn, werden we tijdens ons ontbijt en een potje kaarten aangesproken door 2 russen van ongeveer onze leeftijd. Nadat 1 van hen eerst een hele redevoering in het russisch had gehouden, zagen ze opeens onze kaarten liggen. In koor brulden ze: 'doerak!' (Doerak is een kaartspel). Wij knikten met als gevolg dat we even later de russen billenkoek moesten geven middels een doerak-interland (zie foto). Na 1 pot dropen ze met de staart tussen de poten af. Wel erg koddig.

Nu zitten we al een ruim een uur in een koffiehuis, dus het wordt wel weer eens tijd om richting het centrum te gaan. We hebben tenslotte (heel Hollands) nog maar 1 drankje genomen. Binnenkort meer.....

Wilco en Gerben

Moskou

Goedenacht,

Terwijl een groot deel van Nederland waarschijnlijk nog op 1 oor ligt, zijn wij al een paar uur door Novosibirsk aan het struinen. We hebben zelfs al een interland doerak achter de rug. Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.

Maandagmiddag ben ik dus vertrokken naar Riga. Daar had ik een tussenstop van 12 uur (´s nachts wel te verstaan). Hollands als ik ben had ik voor deze nacht geen overnachting geboekt, waardoor ik dus op de luchthaven moest overnachten. Ik was tot mijn verbazing lang niet de enige, ondanks dat er geen andere Nederlanders waren.

De volgende dag vroeg kwam ik aan in Moskou. Vanaf de luchthaven kon ik met het OV naar het hotel reizen. Ik had van tevoren de overstaphaltes opgeschreven. Pas in de bus drong het tot me door dat de namen van de haltes hier in het Russisch vermeld worden, en ik dus niet zo veel aan mijn briefje had. Met de hulp van wat Russen in de bus ging het uiteindelijk toch heel vlotjes. De rest van de dag heb ik wat rondgelopen door Moskou (het rode plein was al afgesloten ivm victory day), en aan het eind van middag arriveerde Wilco ook bij het hotel. ´s Avonds hebben we iets gegeten bij een Amerikaanse vreetschuur (nee, niet de McD).

De volgende dag (woensdag 9 mei, victory day in Rusland) zijn we tamelijk vroeg uit de veren gekropen. Helaas begon het al tijdens het ontbijt te gieten. Gelukkig was de bui om een uur of 10 overgedreven, en bleef het de rest van de dag zo goed als droog. We zijn dus met de metro naar het centrum gegaan. Eenmaal daar aangekomen konden we de metro wel uit, maar mochten we het station niet verlaten. Dit omdat een groot deel van het centrum was afgesloten ivm de parades van het leger op het rode plein. Een station verder mochten we er gelukkig wel uit. De rest van de dag hebben we door Moskou rondgelopen. Overal krioelde het van de tot de tanden toe bewapende militairen en polities. Ook kwamen er geregeld kolonnes dure auto's voorbij, waarschijnlijk met dure meneeren daarin. Al met al een heel spektakel, en erg leuk om te zien.

Toevallig liepen we aan het eind van de middag tegen een podium aan, waar diverse volksoptredens werden gehouden. Ook dit was erg vermakelijk, temeer omdat de toeschouwers steeds uitbundiger werden. Met name een aantal 'wonderschone' dames hadden het erg naar hun zin. Dit leverde zo nu en dan zeer onsmakelijke taferelen op. Denk hierbij aan tachtigjarigen die dansen, tieners die over de grond kruipen of nette stijve meneeren die geen raad weten met hun losgeslagen vrouwen. Buitengewoon vermakelijk. Voor het gemak hebben we deze avond wel bij de McD gegeten. Daarna werden we al spoedig opgehaald bij het hotel, onze treinreis kan gaan beginnen!

Onderweg naar het station zagen we (op de snelweg nota bene) opeens allemaal auto's stoppen. Ook de politie gooide 'm in z'n achteruit en parkeerde netjes op de rechterbaan. Iedereen wilde namelijk graag het vuurwerkspektakel zien vanaf de hoge brug waar de snelweg overheen liep. Helaas hadden wij haast om de trein niet te missen.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Komende maandag, 7 Mei, ga ik dan eindelijk beginnen aan mijn reis. Maandag vlieg ik naar Riga, waarvandaan ik na een tussenstop van 12 uur doorvlieg naar Moskou. Daar kom ik dus dinsdag aan. Later op die dag komt Wilco ook in Moskou aan. Woensdagavond stappen we op de Trans Mongolië Express. Dit lijkt me al jaren een geweldige treinreis, dus ik heb hier bijzonder veel zin in. Het is de bedoeling dat deze trein ons helemaal naar Beijing brengt, na tussenstops in Novosibirsk (1 dag), Irkutsk (2 dagen) en Ulaan Baatar(3 dagen). Het kan niet anders dan een fantastische ervaring worden!

Als we een paar dagen in Beijing zijn gaat Wilco weer terug naar NL, en reis ik nog een tijdje door door Azië. Voor dit deel van mijn reis heb ik nog geen uitgewerkt plan, maar ik denk ongeveer de route Beijing - Xi'an - Shanghai - Hongkong - Macau - Vietnam - Laos - Thailand af te leggen. Als ik dan nog tijd en geld over heb, misschien ook nog wel Maleisie. We zullen zien wat er allemaal van terecht komt!

Op deze blog zal ik u op de hoogte houden van mijn ervaringen tijdens deze reis. Ik zal hier zo nu en danverhalen en foto's plaatsen, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Gegroet,

Gerben